به اسم تعهد، متخصصان را فراری داده‌ایم؛ متعهدان را نیز فاسد کرده‌ایم!

در کشور ما کار در دست کاردان نیست، به اسم تعهد، متخصصان را از کشور دور کرده‌اند؛ به اسم انتخابات فهرستی، اعضای یک گعده یا دورهمی هفتگی را به مجلس فرستاده‌اند؛ به اسم احراز صلاحیت، صاحبان تخصص و صلاحیت را کنار گذاشته‌اند؛ با تصاحب مناصب کشور توسط ژن‌های خوب، دانشجویان را از کشور مهاجرت داده‌اند و الی آخر.

جدال بین تخصص و تعهد برای تصدی یک شغل، منصب یا پست ویژه، شاید فقط در ایران اتفاق افتاده باشد؛ جدالی که در این سال‌ها برنده اسمی آن همواره تعهد بوده و تخصص در این جدال همواره بازنده بوده است؛ معنای ساده این عبارت آن است که اگر در هر رشته‌ای، فردی متخصص را متعهد ندانسته‌ایم، او را فراری داده‌ایم، اما افرادی را متعهد دانسته‌ایم، بدون توجه کامل به تخصصش، او را جذب بیت‌المال کرده‌ایم. به همین دلیل است که امروز هم مسئولان هم‌نوا با مردم فریاد می‌زنند، چرا کارها پیش نمی‌رود؟ مشکل کار کجاست؟ پرسش‌هایی که پاسخ تک‌جمله‌ای می‌طلبد؛ در این کشور، کار در دست کاردان نیست!

تعهد در معنای حداقلی‌اش، تمایل قلبی و اعتقادی برای تلاش و کوشش در جهت حفظ و تقویت نظام سیاسی و البته ایران به عنوان وطن ایرانیان است؛ به این معنا درصد بسیار کمی از ساکنان ایران را می‌توان یافت که علاقه قلبی برای حفظ و توسعه کشورشان نداشته باشند، ولی اینکه درصد بسیاری از ایرانیان هستند که نمی‌توانند خود را با تفکر و دیدگاه فلان مدیر، فلان مسئول و … هماهنگ کنند، قابل تردید نیست. مشکل از همین جا شروع می‌شود. در خلال این سال‌ها بسیاری از مدیران کشور در همه حوزه‌ها و در همه سطوح، یا نظر شخصی خویش را رویکرد حاکم بر اداره کشور، تشخیص داده‌اند و هر کس خلاف نظرشان را بی تعهد نسبت به ایران و انقلاب تشخیص داده و از دخالت دادن در اداره امور کشور او را دور کرده‌اند، یا آنکه تفاسیر بسیاری بسته‌ای از انقلاب و ایران، در ذهنشان نقش بسته و در لباس دوست، کار دشمن را انجام داده‌اند و به جای همگرایی، واگرایی، مردم را نسبت به انقلاب و ایران تجویز کرده‌اند.

البته این بدان معنا نیست که همه مردم، نوع نگاه، سبک زندگی و شیوه مدیریتی، بسیاری از مسئولان و مدیران کشور را قبول دارند. این‌گونه نیست؛ اما آیا مخالفت و یا انتقاد مردم به نوع و شیوه مدیریت مدیران، آنان را از داشتن تعهد ساقط می‌کند؟ آیا این مخالفت، بدین معناست که آنان با ایران و انقلاب اسلامی در بنیان آن مخالف هستند؟ آیا طیف کثیری از جوانانی که خارج از کشور مهاجرت می‌کنند، لزوماً با انقلاب مخالف‌اند؟ آیا تعداد زیادی از افرادی که در انتخابات مختلف شرکت می‌کنند، اما صلاحیتشان احراز نمی‌شود، با ایران و نظام مخالف هستند؟

شاید بتوان گفت نوع «تعهد سنجی» که مسئولان از آن استفاده می‌کنند، اساساً مشکل دارد؛ آنان تعهد به کشور را کنار گذاشته و «تعهد به فرد» را جایگزین آن کرده‌اند. تعهد در کار را کنار گذاشته و «تعهد به تفکر سیاسی فرد» را جایگزین آن کرده‌اند. به همین دلیل، نهادها و ادارات در سطح مدیران مملو از افرادی هستند که ریزه‌خوار سفره تملق، نفر اول هستند؛ طبیعتاً کارها پیش نمی‌رود، چون کسی نیست که بتواند کارها را انجام دهد.

اهل دانش و تخصص، مطالبه گری دارند و به فکری خلاقیت و نوآوری هستند. با محافظه کاری و رخوت میانه‌ای ندارند. کار کردن با آنان برای مدیرانی که کار بلد نیستند و ذهنی ایستا دارند، کار سختی نیست و کمتر دیده شده که مدیری در ایران کار آسان را رها کند و به دنبال انتخاب سخت‌تر برود؛ به ویژه که می‌داند در کشوری با صورت بندی رانتی زندگی می‌کند که پاسخ گویی و مسئولیت‌پذیری در آن وجود ندارد؛ بنابراین، به بهانه عدم تعهد، متخصصان را از اداره امور کشور دور می‌کند.

فرق یک متخصص با برخی افرادی که مسئولان کشور او را متعهد می‌نامند، گاهی در یک یا چند عدد ژن نهفته است. طبیعتاً فرزند و نزدیکان یک مدیر که ژن آشنا به مدیر یک مجموعه دارند، تعهد بیشتری هم دارند، چون تعهد هم احتمالاً با ژن منتقل می‌شود، به همین دلیل است که بسیار مشاهده می‌شود در نهادهایی بسیار تخصصی، ژن‌های کوچک‌تر مسئولان که ژن تعهد را به ارث برده‌اند، حکمرانی می‌کنند.

یک فرد متخصص با کارش خود را خیلی سریع اثبات می‌کند، یا توانایی انجام کاری را دارد و یا ندارد، سنجش او کار سختی نیست؛ اما فردی که به اسم تعهد صرف، منصبی را در اختیار می‌گیرد، تقریباً غیر ممکن است؛ تعهد واقعی او را به اعتقاداتش سنجید؛ زبان و دست و پای او شرایط زمان و مکان را خوب تشخیص دهد، موفقیت هم‌نشین او خواهد بود؛ اما تعهد به کار را چون طبیعتاً تخصصی ندارد، نمی‌تواند انجام دهد. لذا قرار گرفتن فردی غیر متخصص، اما اصطلاحاً متعهد در منصبی، او را هم فاسد می‌کند، چون کار را بلد نیست، ناچار است باج دهد، افرادی متملق را دور خودش جمع کند و اگر هم تعهدی واقعاً داشته، آن را هم بر فنا دهد تا کم کاریش را بپوشانند.

مطالب گفته شده، صرفاً به این خاطر بود که بگوییم دلیل اینکه نماینده مجلس فریاد می‌زند که به روح رسول الله مردمی ناراضی هستند، چیست. اینکه معاون اول رئیس‌جمهور از فساد ساختاری و عدم اداره کشور به شکل بهینه می‌گوید، دلیلش چیست؛ اینکه عضو شورای شهر نمی‌داند برای آلودگی هوا باید چه کند و از مردم می‌خواهد راه حلش شان را بگوید، چیست.

فقط یک جمله پاسخ همه این پرسش‌هاست. در کشور ما کار در اختیار کاردان نیست؛ به اسم تعهد، متخصصان را از کشور دور کرده‌اند. به اسم انتخابات لیستی، اعضای یک گعده یا دورهمی هفتگی را به مجلس فرستاده‌اند. به اسم احراز صلاحیت، صاحبان تخصص و صلاحیت را کنار گذاشته‌اند. با تصاحب مناصب کشور توسط ژن‌های خوب، دانشجویان را از کشور مهاجرت داده‌اند و الی آخر… فقط در سال ۹۵، ۱۸۰ هزار فارغ التحصیل دانشگاهی از این کشور مهاجرت کرده‌اند!

 

پاسخ بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here

*