خطر فراگیرشدن اصل «بهترین دفاع حمله است»

از تریبون‌های مختلف، شنیداری و دیداری، رسمی و غیر رسمی، منتقدین حرفه‌ای بسیاری داد سخن داده‌اند. بعید می‌دانم جایی از عالم، به اندازه کشور عزیز ما ایران، نقاد و منتقد به خود دیده باشد. در محافل دوستانه، میهمانی‌های خانوادگی، مراسم سور و سوگ، در تاکسی و مترو، اداره و شرکت، در صف گوشت و نان …، همه جا باب انتقاد باز است؛ سوژه‌ها هم الا ماشاالله بی‌شمارند.

در این بازار آشفته، نقد کوتاه کاوه مدنی را، تا اینجای کار، مدنی‌تر از همه یافتم. شاید با من هم عقیده شوید، وقتی بخوانید:

انتقاد سازنده، یکی از ملزومات جامعه‌ای پویا و سالم است اما اگر همه افراد منتقد باشند و توپ را از زمینی به زمین دیگر بیندازند، وضعیت تنها بدتر و بدتر می‌شود.

فراموش نکنیم که کل جامعه در مورد مسائل و مشکلات آن، از جمله محیط زیست، مسئول است و بعضی از اعضای جامعه به خاطر موقعیت شغلی و جایگاه حقوقی خاص خود، مسئولیت سنگین‌تری را بر دوش می‌کشند.

باید مسئولیت‌پذیر باشیم و به جای پیوستن به چرخه تسلسل معیوب انتقاد غیر سازنده در جامعه، به این فکر باشیم که هر کدام در جایگاه خود چگونه می‌توانیم دردی از مشکلات جامعه دوا کنیم.

وظیفه یک مسئول دولتی تلاش برای حل مشکل است، چه این تلاش عیان باشد و چه نهان و از چشم عموم پنهان. ساده‌ترین کار برای یک مدیر دولت انتقاد از دیگر اعضا و ارکان دولت و نظام بر پایه اصل «بهترین دفاع حمله است» می‌باشد؛ اما ژست‌های پوپولیستی، تئوری‌های توطئه و تلاش برای محبوبیت بیشتر با تخریب دیگران و انتقاد از ابر و باد و مه و خورشید و فلک، مشکلات کشور را حل نمی‌کند.

پاسخ بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here

*