واشنگتن پست: آرایش نظامی ساکت ترامپ در خاورمیانه بوی جنگ می‌دهد

واشنگتن پست: آرایش نظامی ساکت ترامپ در خاورمیانه بوی جنگ می‌دهد

واشنگتن پست نوشت، آرایش نظامی خزنده و در خفای ترامپ در خاورمیانه، بوی جنگی جدید را برای آمریکا می‌دهد، بی‌آنکه استراتژی مشخصی برای آن داشته باشد؛ اکنون زمان آن است که کنگره وارد عمل شود و جلوی ترامپ بایستد.

«جان پودستا» رئیس تیم انتخاباتی هیلاری کلینتون و «برایان کاتولیس» از کارشناسان این مرکز روز سه‌شنبه (۳۰ خرداد ۹۶) در آغاز تفسیری در این روزنامه نوشتند: روال کار دولت‌های آمریکا از آغاز تا به امروز بر این منوال بوده است که تمام جنگ‌هایی که قوای نظامی آمریکا در آن‌ها شرکت دارد در معرض بحث عمومی گذاشته می‌شد، اما این بار در دولت ترامپ، فورانی از عملیات نظامی آمریکا به‌طور خزنده در خاورمیانه به جریان افتاده است و سلاح‌هایی هم در همین منطقه فروخته می‌شود، بدون آنکه سروصدای آن بلند شود.

این دو در ادامه تفسیر خود افزودند: سرنگون شدن یک فروند هواپیمای جنگی سوریه در روز یکشنبه این هفته به دست یک فروند جت F/A-18 آمریکا و نیز حمله ماه گذشته به نیروهای شبه‌نظامی طرفدار رژیم بشار اسد در سوریه، از مصادیق این حرکت خزنده نظامی آمریکا در منطقه خاورمیانه است.

شگفتی موضوع در این است که نه‌تنها این عملیات‌ها در خفای کامل انجام می‌شود، بلکه هیچ استراتژی منسجمی هم برایش تعریف نشده است و افکار عمومی آمریکا کاملاً از آن بی‌اطلاع است.

آمریکا پیش از این هم در دولت‌های بوش و اوباما، شاهد طرح افزایش نیرو در عراق و افغانستان بوده است، اما آن دو مورد با این موردی که اکنون در دولت ترامپ رخ می‌دهد، کاملاً متمایز است.

این برنامه دولت ترامپ برای خیزش عملیات نظامی آمریکا در خاورمیانه مطلقاً به بحث افکار عمومی گذارده نشده است و اصلاً مشخص نیست که این شیوه چه خطراتی را متوجه دیپلماسی و سایر ابزارهای قدرت ملی کشور خواهد ساخت که برای حفظ و حراست از کشور لازم‌اند.

البته طرح افزایش عملیات نظامی دولت ترامپ بدین معنا نیست که صدها هزار سرباز آمریکایی شهرهای بزرگ کشورهای درگیر جنگ را اشغال خواهند کرد؛ بلکه این طرح فقط بر افزایش حضور نظامی، بخصوص افزایش حضور نیروهای عملیات ویژه دلالت دارد، البته همین موضوع هم چندان شفاف نیست.

دولت ترامپ در پنج ماهی که روی کار آمده است، در میدان‌های متفاوت رزم عراق، سوریه، یمن و سومالی، نیروهای آمریکایی را تا مرز خط مقدم جبهه به پیش برده است.

ترامپ در افغانستان تمام مسئولیت را بر عهده وزارت دفاع (پنتاگون) قرار داده است تا خود در مورد تعداد و سطوح نیروها و لزوم کاربرد حملات هوایی تصمیم بگیرد.

در یمن، تعداد حملات هوایی آمریکا در دولت ترامپ فقط در عرض هفته اول ماه مارس (اسفند ۹۵) با کل تعداد حملات هوایی انجام گرفته در دولت اوباما معادل بود.

ائتلاف ضد داعش به رهبری آمریکا در عراق و سوریه در ماه مه (اردیبهشت) آن‌قدر جنگ‌افزار و مهمات به میدان مبارزه برد و استفاده کرد که پیش از آن این علمیات نظامی این تعداد سلاح به خود ندیده بود.

آمریکا ضمناً در سکوت کامل یک توپخانه دوربرد را در جنوب شرق سوریه آرایش داده است، بدون آنکه قبل از انجام این کار آن را به بحث و بررسی گذارده باشد.

در انبار باروت خاورمیانه، هر کنشی واکنشی را به دنبال دارد.

اصلاً معلوم نیست ترامپ با این شیوه‌ای که در خاورمیانه در پیش گرفته، آیا به این فکر کرده است که اگر محاسباتش غلط از آب درآید چه اتفاقی خواهد افتاد.

مسلم‌ترین عواقب قابل پیش‌بینی یک محاسبه غلط، وقوع یک جنگ مستقیم با ایران و یا حمله شیمیایی داعش علیه نیروهای آمریکایی است.

در مبارزه طولانی مدت با داعش که از دولت اوباما کلید خورده است، یقیناً این حرکت دولت ترامپ مقدمه گام بعدی او بخصوص در عراق و سوریه برای آزادسازی شهر رقه در شمال این کشور است.

در مجموع واقعیتی که از همه این تحرکات ترامپ می‌توان استنباط کرد این است که این رئیس جمهوری آمریکا هیچ اعتقادی به دیپلماسی و سایر ابزارهای لازم برای خاتمه دادن به جنگ و ایجاد ثبات دراز مدت در میدان‌های رزم ندارد.

کاهش بودجه وزارت امور خارجه و خالی نگاه داشتن پست‌های کلیدی دیپلماتیک و امنیت ملی در این وزارتخانه از مصادیق بارز این نوع نگرش ترامپ است.

در نبرد فرقه گرایانه سنی و شیعه که روح کلی تمام منازعات منطقه را تشکیل می‌دهد، ترامپ به‌وضوح موضع‌گیری کرده و در صف سنی‌ها ایستاده است. این روش کاملاً با روش دو مقام سلف ترامپ منافات دارد.

کنگره باید به وظیفه نظارتی خود بر دولت عمل کند و از دولت در سه عرصه سؤال‌هایی سفت و سخت کند.

اول؛ راجع به اینکه آیا دولت مراقب این اصل هست که مبادا پای آمریکا به داخل یک جنگ تمام عیار کشیده شود.

۱۵ سال پیش کنگره با هدف مبارزه با القاعده و نیروهای وابسته به آن به دولت اختیار داد که مستقلاً در مورد استفاده از نیروی نظامی تصمیم‌گیری کند. حالا بعد از گذشت ۱۵ سال از آن مصوبه؛ کنگره باید این مجوز را به بحث و بررسی مجدد بگذارد.

آمریکا هم‌اکنون ۸۰ هزار نیرو در سراسر خاورمیانه دارد. تعداد این سربازان در سال ۲۰۰۸ بالغ بر ۳۰۰ هزار تن بود.

امروز مسئله مهم در این منظر فقط تعداد نیروها نیست بلکه مکانی که این نیروها می‌بایست در آن مستقر شوند و شرح وظایفشان و از همه مهم‌تر اینکه استفاده از نیروی نظامی چه سنخیتی با استراتژی وسیع‌تر دارد؛ هم از نکات قابل توجه است.

تیم ترامپ باید استراتژی خود را در این عرصه برای افکار عمومی تبیین کند. دولت قبل از دست زدن به هر اقدام نظامی باید از کنگره مجوز بگیرد. کنگره هم باید محدودیت‌های لازمی را در این زمینه تنظیم نماید.

دوم آنکه، هیچ چک سفید امضایی نباید برای شرکای ما در منطقه صادر شود.

کنگره باید به دقت تمامی قراردادهای فروش سلاح مانند قرارداد فروش سلاح‌هایی بیشتر به عربستان و کمک نظامی به کشورهایی شامل مصر را بررسی کند. کنگره باید در این زمینه سؤال‌هایی را هم از دولت آمریکا و هم از شرکایش بپرسد.

سؤال محوری این است که آیا این همکاری امنیتی به ثبات بیشتر و تنش زدایی منتج می‌شود و یا اینکه به‌عکس، در آخر کار به تکه‌تکه شدن دولت‌ها و حکومت‌ها در خاورمیانه می‌انجامد.

سرانجام آنکه؛ باید در فهرست موجودی ابزارهای امنیت ملی سرمایه‌گذاری کرد.

کنگره باید جلوی پیشنهاد دولت ترامپ برای از بین بردن عناصر قدرت ملی که برای شکست دادن داعش و خاتمه دادن به درگیری‌ها و جلوگیری از انتشار سلاح‌های هسته‌ای ضروری است، بایستد. این یعنی اینکه باید عمده سرمایه‌گذاری‌ها بر روی وزارت امور خارجه باشد.

باید قویاً از تلاش‌های سازمان‌های بین‌المللی مانند سازمان ملل برای حل و فصل بحران تاریخی پناهندگان حمایت کرد.

آمریکا باید با شرکایش برای شکست دادن گروه‌های تروریستی کار کند.

دولت ترامپ در پنج ماهی که روی کار آمده است، با سیاست‌هایی که در پیش گرفته، کشور را تا آستانه خطراتی بزرگ سوق داده است بدون آنکه یک استراتژی مشخصی برای آن داشته باشد.

کشور آمریکا امروز غرق در یک سری مشکلات نوظهور از جمله مسائل مربوط به روسیه و سیاست‌های دمدمی مزاج گونه ترامپ است. اکنون زمان آن است که کنگره وارد عمل شود.

پاسخ بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here

*