آقای مکرون نقش فرانسه در تسلیح دولت صدام حسین علیه ایران را فراموش کرده است

رئیس‌جمهور فرانسه که خواستار شفاف‌سازی در صنایع موشکی ایران شده، نباید فراموش کند که جت‌های میراژ اف-۱ و سوپر اتاندار فرانسه، هلیکوپترهای آلوئت و سوپر فرلون، موشک‌های هوا به زمین و مواد شیمیایی شرکت پروتک. اس.آ کشور او بودند که بعضاً ایران را به ایجاد یک قابلیت بازدارندگی و داشتن توان موشکی ترغیب کردند.

رضا نصری، کارشناس ایرانی حقوق بین‌الملل، ساکن ژنو، در مصاحبه‌ای تفصیلی با روزنامه (اصلاح‌طلب) جامعه فردا، مورخ چهارشنبه (۱ آذر ۱۳۹۶) ابتدا به تشریح ساختار نهادهای تصمیم‌ساز ایالات‌متحده آمریکا، در حوزه روابط بین‌المللی و فرآیند تنظیم سیاست خارجی این کشور پرداخته و می‌گوید: به طور سنتی و تاریخی، وزارت امور خارجه آمریکا برای طراحی سیاست خارجی، متناسب با شرایط زمانی، بیشتر به داده‌های علمی و مشورت با اندیشکده‌ها و مراکز دانشگاهی تکیه می‌کند، اما کاخ سفید پیش و بیش از آنکه از نظریان و مشاوره‌های علمی تأثیر بپذیرد، تجربه‌گر است و با لابی‌های قدرتمند در تعامل است.

وی در ادامه این توضیحات نظری، رویکرد عوامانه و غیر علمی کاخ سفید در دوره فعلی را پررنگ‌تر از همیشه می‌داند.

دومین موضوعی که در این مصاحبه مورد واکاوی قرار گرفته، سیاست‌های دولت جدید فرانسه و چرایی مواضع آقای مکرون در خصوص ایران است.

اهم نظرات و دیدگاه‌های این کارشناس روابط بین‌الملل، درباره رابطه ایران و فرانسه، توسط «صفحه اول» خلاصه شده است؛ دکتر رضا نصری به روزنامه جامعه فردا می‌گوید:

 

  • دولت مکرون تلاش می‌کند جایگاه فرانسه را در اتحادیه اروپا تحکیم کند و در عمل به مرکز ثقل «سیاست خارجه مشترک» این مجموعه تبدیل شود.
  • تصوری که در بخشی از حاکمیت فرانسه غالب شده این است که با وقوع «برگزیت» و خروج بریتانیا از اتحادیه، فرانسه عملاً تنها کشوری خواهد بود که درون اتحادیه اروپا از «حق وتو» در شورای امنیت سازمان ملل و قابلیت بازدارندگی هسته‌ای برخوردار است؛ ضمن اینکه – به زعم آن‌ها- ارتباط ویژه فرانسه با جهان عرب و سابقه «استعماری» این کشور ایجاب می‌کند که نقش مستقل‌تر و مؤثرتری در حل و فصل منازعات منطقه ایفا کند.
  • فرانسه تلاش می‌کند با لحنی متفاوت و «مقتدرانه» با ایران سخن بگوید تا شاید از این طریق- به‌جای خانم موگرینی- موفق شود به مثابه «میانجی» ایران و عربستان و ایران و آمریکا وارد میدان شود.
  • به نظر می‌رسد تاکنون لحن تند فرانسه نسبت به ایران و برنامه موشکی – به‌ویژه در مقایسه با مواضع معقول‌تر و معتدل‌تر خانم موگرینی و مقامات اتحادیه اروپا – نتیجه معکوس ایجاد کرده است!
  • دولت روحانی در ایجاد تعامل و هم‌زبانی با قدرت‌های جهانی از قابلیت بسیار بالایی برخوردار است و می‌تواند از طرق مختلف – از جمله از طریق دیپلماسی عمومی و تحکیم روابط تجاری و اقتصادی با بازیگران خصوصی – از شکل‌گیری اجماع، چه در خارج و چه در داخل کشورها، به نحو مؤثرتری ممانعت کند و دوم اینکه یک چارچوب حقوقی/سیاسی به نام «برجام»‌ میان ایران، کشورهای اروپایی، آمریکا، چین و روسیه قرار گرفته که در میان سیاستمداران و افکار عمومی طرفداران بسیار زیادی دارد و هیچ کشوری نمی‌تواند به راحتی – با وضع تحریم‌های مختلف – از آن عدول کند.
  • گمان نمی‌کنم در قضیه موشک‌های بالستیک، ایران با مشکلاتی هم‌تراز با مشکلات پرونده هسته‌ای روبه‌رو شود.
  • خانم موگرینی نیز تأکید کرده است که تحریمی علیه ایران در دستور کار نیست. علاوه بر این، از نظر ژئوپولتیک و راهبردی نیز موقعیت ایران با موقعیت قبل بسیار متفاوت است و در موازنه قدرت قادر خواهد بود از منافع خود دفاع کند.
  • به چند دلیل با موضع آقای دکتر ولایتی موافقم، ضمن اینکه موضع رئیس‌جمهور نیز همین است.
  • از نظر «حقوقی»، برنامه موشکی ایران با هیچ‌یک از تعهدات ایران و قوانین بین‌المللی مغایرت ندارد. موشک‌های بالستیک ایران سلاح‌های کنوانسیونل و متعارفی هستند که در هیچ قطعنامه و معاهده‌ای منع نشده‌اند و برخورداری از آن در چارچوب حق حاکمیت ایران قابل توجیه است.
  • خود سازمان ملل نیز اذعان دارد که فعالیت موشکی ایران تناقضی با قطعنامه ۲۲۳۱ ندارد.
  • آقای مکرون برای مخالفت با موشک‌های ایران هیچ استدلال و توجیه «حقوقی» ندارد!
  • از نظر راهبردی و امنیتی، برخورداری ایران از این سلاح امری کاملا مشروع و منطقی است. فراموش نکنیم که در سه سال گذشته، عربستان سعودی و برخی کشورهای حاشیه خلیج فارس صدها میلیارد دلار سلاح خریداری کرده‌اند و از این طریق امنیت ایران و توازن منطقه را دچار تزلزل کرده‌اند. از لحاظ «امنیتی» نیز موضع آقای ولایتی منطقی است و آقای مکرون در این زمینه نیز استدلال چندانی در چنته ندارد.
  • از نظر «سیاسی» پذیرش محدودیت در حوزه موشکی کار چندان مصلحت‌اندیشانه‌‌ای نیست. در واقع، اگر ایران بپذیرد در حوزه موشک‌های بالیستیک،‌ سایر کشورها – بدون هیچ توجیه انسانی و حقوقی – محدودش کنند، هیچ تضمینی نیست که این بدعت خطرناک به سایر «سلاح‌های کنوانسیونل»‌ ایران سرایت نکند و بعد از این در زمینه پرواز هواپیما و کشتی‌رانی و غیره نیز به دنبال محدودیت نباشند. در نتیجه، از نظر «سیاسی»‌ و حیثیتی نیز موضع دولت و آقای ولایتی موضع درستی است.
  • از نظر «تاریخی» نیز برخورداری ایران از موشک بالستیک امر موجه و مشروعی است. به عبارت دیگر، دولت فرانسه – به عنوان یکی از تأمین‌کننده‌های اصلی سلاح‌های صدام حسین در دوران جنگ ایران و عراق – باید بهتر از هر دولت دیگر بداند چرا ایران روی برنامه موشک بالستیک و قابلیت بازدارندگی‌اش حساس است.
  • در واقع، آقای مکرون – که خواستار شفاف‌سازی در صنایع موشکی ایران شده – نباید فراموش کند که جت‌های میراژ اف-۱ و سوپر اتاندار فرانسه، هلیکوپترها‌ی آلوئت و سوپر فرلون، موشک‌های هوا به زمین و مواد شیمیایی شرکت پروتک.اس.آ کشور او بودند که بعضا ایران را به ایجاد یک قابلیت بازدارندگی و داشتن توان موشکی ترغیب کردند. در نتیجه، از نظر تاریخی نیز آقای مکرون در موقعیت برتر و جایگاه پرسشگر قرار ندارد!
  • قطعنامه کشورهای عرب هیچ ارزش حقوقی ندارد. در واقع، یک پنل سازمان ملل این ادعای رژیم سعودی علیه ایران را رد کرده و ‌گزارش داده است که عربستان سعودی هیچ مدرکی دال بر اینکه ایران تأمین‌کننده موشکی بوده که حوثی‌ها در حمله اخیر علیه ریاض استفاده کرده‌اند ارائه نداده است.

 

شما می‌توانید نسخه انگلیسی این خبر را از طریق لینک زیر مشاهده فرمائید:

“Macron Should Recall France’s Arming of Saddam against Iran”

پاسخ بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here

*