اردوغان یا دموکراسی، کدام پیروز است؟

Erdogan

در آستانه همه‌پرسی ترکیه، مخالفان دولت به شدت از افزایش قدرت و اختیارات اردوغان نگرانند و می‌ترسند ترکیه از دموکراسی به سمت خودکامگی حرکت کند.

بزودی، از مردم کشور دعوت خواهد شد در خصوص گذر از نظام دمکراسی پارلمانی به ریاستی تصمیم گیری نمایند. اصلاحات در قانون اساسی، به اردوغان این امکان را خواهد داد به مدت دو دوره متوالی دیگر، یعنی تا سال ۲۰۲۹ رئیس جمهور بماند و به عنوان رئیس قوه مجریه، از اختیار انتصاب نیمی از قضات و اعضای بالاترین نهادهای حقوقی، نیز حق انحلال مجلس و اعلام وضعیت اضطراری، برخوردار باشد! شمارش معکوس آغاز شده، ترک‌ها به روز سرنوشت ساز «همه پرسی» نزدیک می‌شوند؛ در چنین شرایطی، ترس و نگرانی در میان مخالفان، به سبب خطر فروغلطیدن در دامن یک خودکامگی، روز به روز فزونی می‌گیرد.

روز ۱۶ آوریل آینده، آزادیخواهان ترکیه بار دیگر در برابر دوراهی قرار خواهند گرفت، از آن نوع که روز ۷ ژوئن سال ۲۰۱۵ نیز در برابرش قرار گرفته بوند؛ زمانی که برای انتخاب نمایندگان مجلس به پای صندوق‌های رأی رفتند و حزب عدالت و توسعه را ولو به بهای حمایت از اقلیت، ناکام گذاشتند تا طرفداران اصلاحات اردوغانی، نتوانند با احراز دو سوم کرسی‌های پارلمان، بدون گذر از پیچ «همه پرسی» نظام پارلمانی را به ریاستی تبدیل کنند.

نتیجه چه خواهد شد؟ کدام یک پیروز می‌شود: دموکراسی یا خودکامگی؟ اردوغان برای برنده شدن به چه چیزی نیازمند است؟ با چه مرهمی زخم‌های وارده به روح و غرور مردم ترکیه، التیام می‌بخشد؟

آیا اردوغان به لطف سردرگمی و بلاتکلیفی دولت تازه کار ترامپ، از یک طرف و به کمک اهرم «آوارگان» و به گروگان گرفتن آنها برای بستن دهان اروپا، در سرکوب کردهایی که حقیقتاً با داعش جنگیدند موفق می‌شود و با ایجاد منطقه پرواز ممنوع و جداکردن بخش وسیعی از خاک سوریه، بازی باخته در سوریه (بلکه کل منطقه) را با پیروزی عوض می‌کند؟ در این فاصله، آیا موفق به سرگرم کردن روسیه و ایران به طرح آتش بس آستانه، و ایجاد فرصتی برای خارج کردن گروه‌های مسلح ضد اسد از زیر ضربه نیروهای ارتش سوریه و همپیمانانش می‌شود؟

چرا اردوغان با شتابزدگی، خود را به آب و آتش می زند و در پی اعاده حیثیت از دست رفته‌اش بخاطر حمایت‌های بی‌دریغ از داعش در خلال دو سال گذشته است؟ چرا پیروزی برای او، به هر قیمتی، و هر چه زودتر باید رقم خورد؟ حقیقت ماجرای «کودتا» که بهانه‌ای برای سرکوب وسیع مخالفان داخلی و مستمسکی برای حاکم ساختن جو امنیتی بی سابقه بر ترکیه شد، چیست؟

پاسخ این همه را در نزدیک شدن به روز سرنوشت ساز ۱۶ آوریل باید جست؛ اردوغان به چیزی کمتر از «سلطان رجب اول» رضایت نمی‌دهد و کلید قفل کاخ امپراطوری نو عثمانی، در جیب داعش و جایی در رقه سوریه، مرکز خلافت ابوبکرالبغدادی نهفته است. رأی مثبت به اصلاحات اردوغانی، و گذر از پیچ تند «همه پرسی» ۱۶ آوریل، به جبران شکست در جبهه سوریه نیاز دارد. دراین میان، آنچه قربانی می‌شود، روزهای خوب ترکیه است.

پاسخ بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here

*