تغییر سیاست فرانسه در قبال سوریه

امانوئل مکرون

چرخش فرانسه، خوب یا بد، آغاز شده است و حداقل تاثیرش این بوده که بخشی از اپوزیسیون سوریه را خشمناک کرده و سبب شده که از پاریس در حمایت از خویش قطع امید کنند.

به گزارش نشریه صفحه اول هرچند در دیدار خرداد ماه امانوئل مکرون، رئیس‌جمهوری فرانسه با همتای روس‌اش، ولادیمیر پوتین در پاریس اثری از چرخش اساسی در سیاست فرانسه در قبال سوریه دیده نشد و حتی یک روز بعد برای آن که به اپوزیسیون سوریه که با تلاش عربستان در کمیته عالی مذاکرات متشکل شده اطمینان خاطر دهد که تغییری در سیاست فرانسه پدید نیامده با مذاکره‌ کننده ارشد این کمیته، «ریاض حجاب»، و برخی دیگر از اعضای این کمیسیون نیز ملاقات کرد. اما همواره این جمله نیز تکرار می‌شد که الیزه در حال بررسی سیاست‌های خود در قبال سوریه است.

چهارشنبه هفته گذشته، بالاخره مکرون در مصاحبه با ۸ نشریه اروپایی در مورد سیاست پاریس در قبال سوریه از لفظ Aggiornamento استفاده کرد. برخی رسانه‌های انگلیسی‌زبان آن را به روزآمدکردن ترجمه کرده‌اند. گاردین از لفظ صریح‌تر change استفاده کرده است.

مکرون در این گفتگو اظهار داشت: « مدت‌های مدیدی ما همه بحث‌ها و سیاست‌ها را روی رفتن اسد متمرکز کرده بودیم. ولی اسد دشمن ما نیست، بلکه دشمن مردم سوریه است. هدف پوتین مشتمل بر احیای عظمت روسیه است، زیرا این از نظر او شرط بقای روسیه است. آیا او  در صدد تضعیف یا به فنا بردن ماست؟ به عقیده من، نه. فرانسه کار درستی کرد که در جنگ سال ۲۰۰۳ علیه عراق شرکت نکرد و کار اشتباهی کرد که سال ۲۰۱۱ در لیبی وارد جنگ شد. نتیجه این دخالت‌ها و جنگ‌ها ایجاد کشورها و دولت‌های از هم‌ پاشیده‌ای است که کانون امنی برای گروه‌های تروریستی شده است. من در سوریه به دنبال چنین سیاستی نیستم… دو هدف عمده ما در این کشور این است: مبارزه با تروریسم و نابودی آن و سپس کمک به برقراری ثبات در آنجا، چون اصلا خواهان کشوری از هم‌پاشیده نیستیم… شروع دوره من پایان دوران سیاست‌های نئومحافظه‌کاری است که در دهه گذشته از خارج به فرانسه وارد کردند و راهنمای عمل ما در منطقه شد.»

در عمل هم حرف‌هایی که مکرون زده در حد یک چرخش است. این چرخش بی‌دلیل نیست. هم فرانسه در یکی دو سال گذشته آماج بدترین ترورها بوده است و اولویت مبارزه با ترور بیش از پیش در دستور کار پاریس قرار گرفته، هم صف‌آرایی‌ها و معادلات قدرت در سوریه به سویی رفته که برانداختن رژیم اسد نامحتمل‌تر از گذشته شده است، هم مکرون از تجربه براندازی رژیم قذافی که فرانسه دوران سارکوزی نقشی محوری در آن داشت درسی متفاوت از سارکوزی و اولاند گرفته است، هم  اتحاد و نزدیکی سیاسی دوران اولاند را با عربستان دنبال نمی‌کند و به نوعی بالانس بیشتر میان قدرت‌های منطقه‌ای معتقد است و هم …

ولی آیا به راستی فرانسه در پیگیری  سیاست متفاوتی که  حال در قبال تحولات منطقه  اعلام کرده پیگیر خواهد بود، یا مثل دوران اولاند بعد از مدتی به همان مواضع سابق برمی‌گردد؟ آیا واقعا به نوعی موازنه میان قدرت‌های منطقه‌ای روی خواهد آورد و مثلا عربستان و ایران و رژیم اسرائیل  را به لحاظ منافع فرانسه در منطقه، یا به لحاظ مواضع و نزاع  این کشورها در سوریه و یمن و بحرین و … در یک تراز قرار خواهد داد؟ اگر چالش و مناقشه در شرق سوریه بر سر سلطه بر این نواحی میان آمریکا و متحدان کرد و عربش از یک سو و روسیه و سوریه و ایران تشدید شود، الیزه چه خواهد کرد؟ تا چه حد مکرون می‌تواند در اتحادیه اروپا بر سر این سیاست تازه اجماع ایجاد کند؟

چرخش فرانسه، خوب یا بد، آغاز شده است و حداقل تاثیرش این بوده که بخشی از اپوزیسیون سوریه را خشمناک کرده و سبب شده که از پاریس در حمایت از خویش قطع امید کنند.

حبیب حسینی فرد

پاسخ بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here

*