آمریکا؛ مرز ۶۰ ساله میان دو کره

رابطه کره و آمریکا

در سال ۱۹۵۲ ، جنگ با پیمان آتش بس و تقسیم دو کره به پایان رسید. اما آمریکایی ها طبق معمول پس از پایان جنگ ، عرصه را ترک نکردند. حضور نظامی و پس از آن حضور سیاسی و اقتصادی خود در کره جنوبی را حفظ کردند.

شبه‌جزیره کره در اواخر سده نوزدهم تا اوایل سده بیستم توسط امپراتوری کره اداره می‌شد. این شبه‌جزیره از سال ۱۹۰۵ به تصرف ژاپن درآمد و پنج سال بعد به طور رسمی بخشی از کشور ژاپن شد. نتایج تجربه تلخ مردم کره از روزهای سلطه ژاپنی ها بر کشورشان هنوز هم در جایجای فرهنگ کره به چشم می خورد. امری که ظاهرا تاثیرات منفی آن به هیچ روی مشمول گذشت زمان نشده است و مردم کره جنوبی از هر فرصتی برای ابراز دوباره آن استفاده می کنند. در مسابقات، هنگام پخش سرود ملی ژاپن برنمیخیزند و هنگام حضور مقامات آن کشور، پیام مخالفت خود را به نحوی بیان می کنند. حتی برندها و شرکت هایی که بخشی از سهام آنها متعلق به فردی ژاپنی است را دوست ندارند. بطورمثال پس از ازدواج یکی از مالکان هلدینگ lotte با یک زن ژاپنی، این شرکت سهم قابل توجهی از محبوبیت خود در کره جنوبی را از دست داد.

 

اعتراض عکاسان به سفیر ژاپن
هنگام حضور سفیر ژاپن در محل وزارت دفاع کره‌جنوبی برای امضای قرارداد دفاعی – امنیتی، عکاسان دوربین‌های خود را به زمین گذاشتند و عکسی نگرفتند تا به اشغال کره توسط ژاپن در جنگ جهانی دوم اعتراض کنند.

با شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم، قسمت شمالی به تصرف شوروی و قسمت جنوبی به تصرف آمریکا درآمد. به این ترتیب کره شمالی صاحب حکومتی متحد با بلوک شرق شده و کره جنوبی صاحب حکومتی طرفدار غرب شد و به دلیل اینکه هر دو مدعی حکومت بر کل شبه‌جزیره بودند این اختلاف در سال ۱۹۵۰ به جنگ دو کره انجامید . نیروهای کره شمالی با پیشروی سریع خود، سئول را که چندان هم دور از مرز نبود، در سه روز تصرف کردند و ظرف ۸ تا ۱۰ روز به پوسان یعنی جنوبی ترین نقطه کره جنوبی رسیدند. قرعه به شکست کره جنوبی رقم خورده بود تا اینکه نیروهای آمریکایی در فرودگاه اینچون به زمین نشستند و با دور زدن سربازان کره جنوبی، باعث تغییر نتیجه جنگ و عقب نشینی آنها از خاک کره جنوبی شدند. آمریکایی ها در این نبرد به بیرون راندن کره شمالی بسنده نکردند و پیشروی آنها تا شمال آن کشور یعنی مرز چین ادامه یافت. اگر دستور مائو بر مداخله مستقیم چین علیه ارتش آمریکا صادر نمی شد، شاید کسی جلودار سربازان آمریکایی برای فتح کره شمالی نبود.

جنگ در ۱۹۵۲ با پیمان آتش بس و تقسیم دو کره به پایان رسید. اما آمریکایی ها طبق معمول پس از پایان جنگ ، عرصه را ترک نکردند. تا مدتی حضور نظامی و پس از آن حضور سیاسی خود در کره جنوبی را حفظ کردند. در حوزه اقتصادی هم هر روز بیشتر و بیشتر نفوذ خود را گسترش دادند. مردم و مقامات کره جنوبی هم که مدیون حمایت آمریکا در جنگ دو کره بودند، کاری جز سکوت نکردند. امروز اگر در کوچه و خیابان های سئول قدم بزنید، علاوه بر خودرو های سیاسی سفارت آمریکا، خودرو هایی با پلاک ارتش آمریکا را مشاهده می کنید که وظیفه حفظ امنیت اعضای کنسولگری و نمایندگان آمریکا در سئول را بر عهده دارند. چراکه از شواهد و قرائن، خوب پیداست که مردم کره جنوبی آمریکایی ها را دوست ندارند . آخرین بار که ارتش آمریکا این سطح از حضور را برای حفاظت انجام نداده بود، افرادی ناشناس سفیر آمریکا را در خیابان با چند ضربه چاقو زدند.

ماشین ارتش در خیابان
یکی از خودروهای ارتش آمریکا در حال تردد در خیابان های سئول

در حوزه اقتصادی نیز، علی رغم اینکه مردم می دانند شرکت های بزرگی چون سامسونگ و هیوندایی نقش قابل توجهی در ایجاد فرصتهای شغلی و رونق اقتصادی کشور دارند، این روند را بیشتر به سود آمریکایی ها می دانند که با در دست داشتن بیش از ۶۰ درصد سهام این شرکت ها، خود را رفته رفته در رأس هرم پیشرفت کره جنوبی قرار داده اند. از این رو می توان در طول هر سال شاهد تجمعات اعتراض آمیز مردم در برابر ساختمان این شرکت ها بود. از سوی دیگر، دولت این کشور نظر به پیشینه روابطی که با آمریکا داشته است، ظاهرا چاره ای جز دعوت مردم و رسانه ها به سکوت در خصوص مسئله دو کره ندارد. اساسا حرف زدن در مورد کره شمالی در تمام رسانه ها به هر شکل ممنوع است. مردم کوچه و خیابان هم دیگر تمایلی به سخن گفتن در این مورد ندارند و آنطور که از شواهد و قرائن پیداست این روند همچنان ادامه خواهد داشت تا آنروز که منافع کسب شده آمریکایی ها در کره جنوبی با حمایتشان از این کشور در جنگ، برابر و بی حساب شود و مردم کره جنوبی به حضور آمریکا در کشورشان پایان دهند. اگر چنین روزی برسد!

با اکراه و مقدمه چینی از یکی از دوستان کره ای خودم در مورد جدایی دو کره پرسیدم. او گفت: انسانها با احساسات انسانی زنده اند. کره شمالی و جنوبی، همه مردم یک کشور هستیم. تصمیم سیاستمداران مردم کشور را به جنگ در برابر هم و سرانجام جدایی دو کره از هم کشاند. خانواده های زیادی در نتیجه این تصمیم سیاسی، بیش از ۶۰سال است که عزیزانشان را ندیده اند. ما هر روز که از خواب برمی خیزیم، امید داریم که در این روز این تقسیم بی رحمانه لغو شود .

♦نویسنده و عکاس : مهدی آرمان

پاسخ بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here

*