جلوی اخلال در همبستگی ملی برای امداد به زلزله‌زدگان بایستیم

جلوی اخلال در همبستگی ملی برای امداد به زلزله‌زدگان بایستیم

در این ساعات بحرانی با کسانی که در روند امدادرسانی ملی اخلال می‌کنند نباید مدارا کرد؛ چه آن‌ها که از خانه‌های ویران زلزله‌زده دزدی می‌کنند، چه آن‌ها که در فضای عمومی، با سیاسی‌کاری و جناحی بازی مانع ایجاد همدلی، همبستگی و کمک‌رسانی می‌شوند.

دوستی نوشته بود از دیشب در مناطق زلزله‌زده صدها دزد آمدند تا از خانه‌های ویران شده دزدی کنند ولی مردم عادی جلوی‌شان را گرفتند. در فضای عمومی و مجازی هم از دیشب صدها دزد و غارتگر به میدان آمده‌اند.

آمدنیوز با رذالت خاصش، شایعه آزمایش اتمی سپاه را دامن میزند. اپوزیسیون و رسانه‌های فارسی دولت‌های غربی، روی ناکارآمدی‌های حکومت ایران و نهادهایش مانور می‌دهند. بخشی از جناح نزدیک دولت، روی تخریب مسکن مهر تمرکز کرده و پرونده احمدی‌نژاد را به مثابه علت‌العلل همه مشکلات دو هزار و پانصد سال ایران، بازکرده؛ و بخشی از جناح مخالف، ناتوانی‌های دولت روحانی را طوری برجسته می‌کند که انگار پیش از روحانی ایران بهشت برین بوده است.

حکومت ایران و نهادهایش ممکن است هزار ناکارآمدی داشته باشند و مسکن مهر که اتفاقاً بدنه‌اش هم در زلزله‌ای هفت ریشتری سرپا مانده ممکن است پر عیب باشد و روحانی هم قابل هزار نقد. نقد هم حق هر فرد و جناح است و تنها راه حرکت ما به سمت اصلاح وضعیتمان. شکی هم درباره ضعف‌های مدیریت بحران در ایران نیست. زلزله و حوادث طبیعی هم همان‌طور که دیوارهای خانه ما را فرو می‌ریزند و اندرونی‌هایمان را به معرض می‌گذارند، ضعف‌های دولت و حکومت و نهادهای حکومتی و جامعه و فرهنگ ما را هم عریان می‌کنند. مسئله، زمان خاص و شکل خاص نقد است.

واکنش طبیعی هر شهروندی در این لحظات، همدردی با آن‌هاست که در شوک از دست دادن عزیزان و تمام زندگی‌شان هستند. در این ساعات اولیه تنها با همبستگی ملی و هدایت کردن احساسات طبیعی بقیه آن هشتاد میلیون نفر به سمت کمک‌های مشخص و عینی می‌توان باری از دوش فاجعه برداشت که دو روز دیگر این احساسات کمرنگ و غیرقابل بسیج می‌شود ولی بی‌خانمانی این مردم در آستانه زمستان تازه آغاز شده است. کسانی که هنوز خبر فاجعه کامل در نیامده، با ایجاد موج سیاسی مشغول جایگزین کردن همدلی ملی با نفرت اجتماعی می‌شوند هدفشان نه نقد است نه کمک به فاجعه‌دیده‌گان.

در جایی که از هر سو صدای شیون و یا فریاد کمک‌خواهی می‌آید، واکنش ناخودآگاه و طبیعی، سراسیمه دویدن و کمک کردن است. وقتی کسی در چنین شرایطی دستانش را در میان آوار می‌کند تا طلا و جواهری به دست آورد، رذالت اخلاقی ویژه‌ای دارد که ما را به خشم می‌آورد. آنان که در میان فاجعه دست در میان آوار می‌کنند تا از مردم فاجعه دیده هم ابزاری برای پروژه‌های سیاسی خود بسازند یا مانع همبستگی و همدلی ملی معطوف به کمک‌رسانی می‌شوند هم از همان قماش‌اند. حمایت از قربانیان زلزله و لزوم همبستگی ملی حکم می‌کند جلوی این‌ها هم با همان خشم ایستاد و مانعشان شد./ نوشته علی علیزاده در اینستاگرام

پاسخ بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here

*