سفر کتابخانه سیار به ۱۹ روستای ایران

سفر کتابخانه سیار به 19 روستای ایران

آقای صفاری مهربان ۹ سال است که کتابدار یکی از کتابخانه‌های سیار کانون پرورش فکری کودکان است و کارش رساندن خوراک فرهنگی به کودکان روستایی‌ شهرستان طبس است.

آقای صفاری در روزهایی که همگی از ترویج کتاب و کتاب‌خوانی حرف می‌زنیم برای بهتر کردن اوضاع دست به کار شده است. او یک کتابخانه سیار دارد. یک مینی‌بوس پر از کتاب قصه‌های کوچک و بزرگ که در تمام روزهای سال از روستایی به روستایی دیگر می‌رود تا با کتاب‌هایش مهمان هر از چندگاهی بچه‌های آبادی باشد.

او نه فقط آمار تعداد کتاب‌هایش که حتی آمار تک تک اعضایش را دارد و وقتی درباره تعدادشان از ایشان می‌پرسیم می‌گوید «دقیق ۱۴۷۰ نفر» کسی که کودکان روستایی‌ طبس او را با نام «عمو مهربان» صدا می‌کنند. آقای صفاری یک جوان ۳۵ ساله است با مدرک کارشناسی علوم تربیتی که از بین همه شغل‌های گوناگونی که پیش رویش بوده ۹ سال است که این شغل را انتخاب کرده و خواسته تا سفیر فرهنگی کتاب و کتاب‌خوانی برای بچه‌های روستاهای مختلف در طبس باشد. او روزهایش را با بچه‌هایی سپری می‌کند که شاید به لحاظ فرهنگی و آموزشی به نسبت کودکان شهری از امکانات کمتری برخوردار باشند تا جایی که او حالا مسئول کتابخانه سیار ۱۹ روستا در طبس است.

کتابخانه آقای صفاری یک مینی‌بوس است که به طور میانگین بیش از ۷ هزار جلد کتاب دارد. چیزی که در نظر اول به نظر می‌رسد که صرفاً یک کتابخانه سیار باشد اما وقتی با مدیر این کتابخانه هم‌کلام می‌شوید خواهید فهمید که آن‌ها در کتابخانه کوچکشان کارهایی فراتر از توزیع کتاب در میان بچه‌ها انجام می‌دهند. «توزیع و امانت دادن کتاب تنها بخشی از کاری است که با بچه‌ها انجام می‌دهیم؛ چون وقتی به هم می‌رسیم بعد از دادن و گرفتن کتاب‌های امانتی از بچه‌ها در هر روستا، داخل مسجد می‌شویم و با هم برنامه‌های مختلفی را انجام می‌دهیم مثل شعرخوانی، قصه‌گویی و نقاشی. جالب اینجاست که بعد از اینکه هر قصه‌ای را برای بچه‌ها تعریف می‌کنیم بچه‌ها دنبال کتابش می‌روند و همین هم باعث بیشتر شدن مطالعه آن‌ها می‌شود.»

یکی از موضوعات ناراحت‌کننده‌ای که آقای صفاری در میان حرف‌هایش به آن اشاره می‌کند موضوع کاهش جمعیت روستاهاست چیزی که در دوران نه ساله کاری او هم حسابی به چشم آمده است. «روستاهای زیادی در طبس وجود دارد که من به آن‌ها سر می‌زنم اما در طول این سال‌ها بوده‌اند روستاهایی که بعد از چند وقت جمعیت آن‌ها کاهش پیدا کرده به‌عنوان مثال روستایی بود که قبلاً در کتابخانه ما عضو داشت اما الان دیگر کسی در آن نیست و عضوی هم ندارد.»

اما با همه کاهش جمعیت در روستاها وقتی از این مربی درباره تمایل بچه‌ها و خانواده‌هایشان نسبت به این کتابخانه سیار می‌پرسیم او برایمان از استقبال همیشگی و گرم بچه‌های روستایی و خانواده‌هایشان تعریف می‌کند. «سن مخاطبان کار ما بین ۶ تا ۱۶ سال است. مقطع ابتدایی خیلی بیشترند اما سنشان که کمی بیشتر می‌شود تابستان‌ها بیشتر سر زمین به کشاورزی مشغول می‌شوند. خدا را شکر خانواده‌ها هم از این موضوع استقبال می‌کنند و هم خود بچه‌ها؛ تا حدی که من سعی می‌کنم مخصوصاً در تابستان هفته‌ای یک‌بار به هر روستا سر بزنم ولی بچه‌ها به اندازه‌ای استقبال نشان می‌دهند که از من می‌خواهند که هر روز به آن‌ها سر بزنم.»

«بیشتر کتاب‌هایی که در کتابخانه سیار امانت داده می‌شود به نسبت اگر بخواهیم اندازه بگیریم بیشتر از یک مرکز ثابتی است که در یک شهر وجود دارد.» همه این صحبت‌های آقای صفاری مهربان نشان از این دارد که بچه‌های روستایی در زمینه مطالعه نسبت به بچه‌هایی که در شهر زندگی می‌کنند یک قدم جلوتر هستند موضوعی که ما را وادار می‌کند تا از این مربی درباره تفاوت بچه‌های شهر و روستا سؤال بپرسیم. «فرق بزرگی که این بچه‌ها با بچه‌های شهر دارند این است که بچه‌های شهر غرق گوشی و تبلت هستند، اما بچه‌های روستایی نیستند. من در روستاهای طبس کمتر بچه‌ای را می‌بینم که گوشی موبایل دستش باشد. همین هم باعث می‌شود که بچه‌ها سراغ تفریحاتی مثل کتاب‌خوانی بیایند و به نسبت بچه‌های شهر بیشتر بچگی کنند.»

پاسخ بدهید

Please enter your comment!
Please enter your name here

*